BLOGS
Popronde deel 1: "Oh, Oh, Den Haag"
Oh, Oh, Den Haag
Niets is wat het lijkt. Zo is dit geen artikel over de real-life tv-serie ‘Oh, Oh, Cherso’ van onze Haagse gekken. En is het huidige reGeertakkoord niet mild, en al helemaal niet voor de sociale cohesie en onze broodnodige subsidies...
Schrik niet, je zit nog altijd op de website van de Hollandse Nieuwe. En zo dadelijk volgt een verslag van de Popronde-ervaringen van de band Starcatcher in Almere en Heerlen. Maar wij, als Haagse muzikanten, kunnen niet ontkomen aan de alledaagse rompslomp in onze Hofstad, zoals de RTL-Megahit ‘Oh Oh Cherso’. Want niet langer krijgen we in interviews vragen als: ‘Zijn er ondertussen niet genoeg Haagse bands in Nederland?’ Of: ‘Wat is dat toch, die Haagse arrogantie?’
Nee, er is verandering op komst en dit heeft alles te maken met onze platvloerse helden Sterretje, Snipertje en Barbie. Zelfs in Almere wordt gevraagd wat we vinden van onze mede-Hagenezen op tv. Een hele verbetering, want je continu moeten verdedigen omdat je uit Den Haag komt, is niet altijd grappig en al helemaal niet terecht. Vanaf nu neemt gelukkig helemaal niemand ons meer serieus. Oh, Oh, Den Haag.
Woensdag 29 september: Stadsomroep Almere
Het is koud, guur, donker en stil. De dichtslaande deuren van onze Clio galmen na tussen de huizen in Almere Muziekwijk. We zijn op weg naar een interview met Stadsomroep Almere. Jan-Melle Liscat, organisator van Popronde Almere, heeft een akoestisch optreden geregeld in het programma ‘Een Blok Aan Je Been;, ter promotie van de eerste Popronde in Almere.
Al bij binnenkomst is het raak. De twee presentatoren, Yorgos en Olmo, zijn ontzettend vriendelijke en enthousiaste mensen. Er blijken wat kleine technische problemen te zijn, zo zijn er slechts drie microfoons aanwezig en moet David daardoor door zijn knieën buigen om zowel door dezelfde microfoon te kunnen zingen als gitaar te spelen en staat Boyke tijdens het spelen met zijn rug naar de rest toe omdat het snoertje anders de geluidstafel niet haalt. Maar ondanks, of juist door, deze technische problemen hangt er een geweldige sfeer. We beleven een hele fijne avond in Almere.
Ook het interview met Bart Rouw van 3voor12Flevoland verloopt goed.
Donderdag 30 september: Heerlen
Wist-je-dat: het mogelijk is in Nederland vier uur in de auto te zitten, zonder twee keer langs dezelfde plek te komen? Sinds vandaag, donderdag 30 september 2010, zijn wij voorgoed overtuigd.
Na het eerste optreden in Nijmegen volgt vanavond het tweede in de Popronde, in Heerlen. We spelen in Brasserie De Braecke - De Brakke op zijn Limburgs - voor een ander publiek dan normaal. Geen leeftijdsgenoten, maar mannen en vrouwen die de grote bands van vroeger nog als jonkies op het podium hebben zien staan. Het is dan ook des te spannender voor dit publiek te spelen: ze hebben alles al gezien, alles al gehoord.
Het optreden verloopt echter super; het is druk en we spelen goed. Het publiek oogt wat statisch, maar de enthousiaste reacties en het lange applaus na het laatste nummer maken alles goed. Het optreden is helemaal geslaagd als een man naar ons toe loopt en boven de muziek uitschreeuwt: ‘Jongens, mijn hele avond kan door jullie niet meer stuk.’ Insgelijks, daar doen we het voor.
Zaterdag 02 oktober: Popronde Almere
Wist-je-dat: het eveneens mogelijk is om in Nederland drie uur in de auto te zitten voor een rit van slechts 90 kilometer. Die verdomde Camiel Eurlings en zijn wegwerkzaamheden, oh.
Maar gelukkig maakt de aankomst in Almere veel goed. We spelen in een soort theaterzaal/oefenlokaal in de Kunstlinie op het 3v12 Hollandse Nieuwe-podium en worden warm onthaald door Barbara, de coördinator. De sfeervolle locatie is weer iets totaal anders dan in Heerlen en Nijmegen. Juist die diversiteit maakt het zo leuk mee te mogen doen aan de Popronde.
Helaas laat het publiek het in het begin in aantallen een beetje afweten. Wonder boven wonder geven we vanavond juist het beste optreden in de Popronde tot nu toe. Aan het eind van de set staat er dan ook alsnog een behoorlijk groepje mensen toe te kijken. Ook 3voor12Flevoland is positief: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/44018233.
Onverwacht verwacht.
Niets is wat het lijkt, zo ook de Popronde. De Popronde doet niet aan verwachtingen: Optreden op de radio in Almere Muziekwijk met slechts drie microfoons, spelen in een theaterzaal, drie uur rijden naar Almere, spelen voor een publiek dat de 50 reeds gepasseerd is. Het zijn de onverwachte dingen die de Popronde maken tot wat het is.
Die charme is voor een band heel leerzaam. Je leert dat je niets zomaar moet aannemen en altijd ingesteld moet zijn op het onverwachte. Door snel te reageren op dat wat je niet verwacht, heb je het eigen succes in handen. Het is namelijk de band die in iedere situatie zich van zijn beste kant laat zien, die zich onderscheidt van de rest.
Oh, Oh, Popronde… Mauie tour doâh ut land
Nedeâhrland is voâh even van mè
Oh, Oh, Popronde, ik zou met niemand willen ruilen
Dat onveâhrwachtuh… Wâh nies is wat ut lèkt
Zodra mensen het woord ‘nostalgie’, of nog erger ‘nostalgisch’, in de mond nemen, begeven ze zich plots op glad ijs, balancerend en schuifelend over een dun balkje in de hoop de overkant te bereiken. Vaak gaat het mis en stort de persoon in kwestie ter aarde, de afgrond in. Het delen van nostalgische gevoelens staat namelijk voor velen gelijk aan ongewenst gezwijmel, misplaatste verheerlijking en het leidt snel tot eveneens ongewenste braakneigingen.
Neem nu als voorbeeld de Popronde 2010. Wat was dat een misselijkmakend goede ervaring, zo’n herinnering die we met zoveel mogelijk mensen willen delen. Oftewel: opgepast, kotszakjes bij de hand! Wat volgt is een verslag van het tweede deel van de Popronde van de alternatieve rockband Starcatcher.
Ongetwijfeld waren jullie niet aanwezig bij al onze Popronde-gigs. De afgelopen maanden brachten ons namelijk achtereenvolgend langs Nijmegen, Heerlen, Almere, Den Haag, Enschede, Emmen, Amersfoort, Leiden en op de valreep zelfs Eindhoven. Wat dus zou kunnen volgen, is een opsomming van stoere rock-‘n-rollavonturen die wij, Starcatcher, de afgelopen maanden hebben beleefd; dronken nachtelijke ritten over smalle wegen in Emmen, Heerlen en Amersfoort, kroegen tot aan de grond afgebroken, inclusief kapotte barkrukken en brandende versterkers en optredens eindigend al slingerend aan de kroonluchter.
Maar dat zou uiteraard gelogen zijn, de kroonluchters waren in ieder geval niet aanwezig in de kleine Popronde-cafés. Veel leuker is dan ook te vertellen wat de Popronde voor ons heeft betekend, gebracht en gaat brengen, waarom het zo’n geweldige afsluiting van het jaar was en vooral waarom iedere jonge onbekende band mee móét doen aan de Popronde, en wel onmiddellijk... is dat duidelijk?!
Onze vorige blog ging over de ervaringen van de eerste drie Popronde-optredens in Nijmegen, Heerlen en Almere, de kick-off. Na Almere waren we twee weken vrij van de rondtrekkende stoet bandjes. Maar vanaf 28 oktober barstte het feest weer los in Enschede, om twee weken later en vijf steden verder te eindigen in een gigantische afsluiting in Eindhoven. Wat daar gebeurt is, hoeft niet iedereen op internet te lezen. Maar als we het hebben over dansende naakte mensen op ons busje, weten jullie al genoeg.
De hoogtepunten in de Popronde waren talrijk. Maar een aantal avonden sprongen eruit en zullen we niet snel vergeten. Bijvoorbeeld Emmen, waar we een aantal goede vrienden en fans maakten. Of Enschede, waar we ontzettend gehaast en onvoorbereid, voor een lege kroeg, aan het optreden begonnen, maar waar we uiteindelijk voor een volle zaal één van de beste optredens in de Popronde weggaven. Tot slot ook de Popronde Leiden, waar we voor een bomvol rokershok in de WW terug werden geroepen voor de welbekende toegift en het optreden daarmee niet alleen één van de beste, maar ook één van de leukste was.
Maar er waren ook genoeg momenten, die misschien niet als hoogtepunt te boek zullen staan, maar die we zeker niet licht zullen vergeten; de Popronde Eindhoven bijvoorbeeld. Een dag voor deze laatste Popronde-avond werden we gebeld of we konden spelen in het Javaans Café i.v.m het uitvallen van The Swains. Bij aankomst bleek dat we in een klein Indonesisch eetcafé, heerlijk eten overigens, zouden spelen. De baas was groot Ducati- en Elvis-fan, een geweldige combinatie met de traditionele Indonesische inrichting. Het podium was opgebouwd uit tafels en ruim een meter hoog; net zo hoog als in de Effenaar, de grootste popzaal van Eindhoven, alleen was de zaal in het café zeker tien keer zo klein. Een rare verhouding, maar het optreden had hierdoor iets bijzonders. Het publiek bestond slechts uit een handjevol trouwe Swains-fans en het barpersoneel. De mensen die uiteindelijk bleven staan, kwamen na het optreden enthousiast naar ons toe, en daar doen we het toch voor. De knallende afterparty was de bekroning op drie maanden spelen door heel Nederland.
We kunnen dan ook niet anders concluderen dat we onszelf gelukkig prijzen dat we mee konden doen aan de Popronde 2010. Niet alleen omdat onze toeristische kennis van Nederland zienderogen is gegroeid. Vooral omdat je als band geweldige tijden meemaakt; voor even mag je ruiken aan het gevoel op tour te zijn. Daarbij doe je ontzettend veel ervaring op door de vele optredens in kleine cafés én behoorlijke zalen. Ook leer je in de Popronde om te gaan met de verrassing, die altijd en overal op de loer ligt. Al is het maar dat je zelf als band vergeet een deel van de backline uit te laden, waardoor een zekere toetsenist twintig minuten voor het optreden 2 km heen en weer moest rennen naar de bus om zijn stands eruit te halen, strakke planning.
Maar los van de ervaring zijn het vooral de herinneringen die je als band meeneemt, het plezier dat je beleeft door mee te doen aan de Popronde. Hoe langer de Popronde aan de gang was, hoe meer het gevoel groeide samen met 100 andere geweldige bands door heel Nederland te reizen en te spelen. En dat hadden we niet willen missen. Thanks! Ah, snik, en nu... kotsen maar: blegh.